Choroby oczu i ich objawy 10 Czas czytania

ZROZUMIENIE PRESBIOPII

Udostępnij

Prezbiopia to związana z wiekiem dalekowzroczność, która wpływa na zdolność widzenia obiektów z bliska. Występuje, gdy soczewka traci swoją elastyczność. Dowiedz się więcej o tej chorobie oczu, dlaczego się pojawia i jak ją leczyć.

To właśnie elastyczność soczewki pozwala skupić się na obiektach znajdujących się w różnych odległościach, ale przy presbiopii wyostrzanie obrazu staje się coraz trudniejsze.


Wraz z krótkowzrocznością, nadwzrocznością i astygmatyzmem, prezbiopia jest częścią grupy stanów oka określanych jako „błędy refrakcji” - powoduje nieprawidłowe skupienie światła na siatkówce.

OZNAKI I OBJAWY

Objawy prezbiopii mogą obejmować:

  • Niewyraźne widzenie, szczególnie na obiektach, które są blisko
  • Słabe widzenie w warunkach złego oświetlenia lub gdy jesteś zmęczony
  • Konieczność trzymania rzeczy na dystans, aby wyraźnie je widzieć
  • Bóle głowy
  • Zmęczenie oczu

CO POWODUJE PREZBIOPIĘ?

Presbiopia jest normalnym rezultatem starzenia się - wraz z wiekiem soczewki stają się twardsze, a otaczające oko mięśnie słabną. Oznacza to, że soczewka ma większe trudności z ustawianiem ostrości na różnych odległościach. Zamiast tego ogniskuje światło za siatkówką, co utrudnia widzenie obiektów z bliska. 

ZROZUMIENIE PRESBIOPII

JAK DZIAŁA TWOJE OKO: PODSTAWY

Oko składa się z trzech podstawowych elementów, które działają razem, aby funkcjonować:

Rogówka i soczewka - znajdują się z przodu oka, pomagając skupić światło bezpośrednio na siatkówce, podobnie jak obiektyw aparatu.

Siatkówka - jest to warstwa komórek z tyłu oka, która wykrywa światło i kolor przed przetworzeniem sygnałów elektrycznych.

Nerw wzrokowy - nerw, który przekazuje impulsy elektryczne do mózgu, gdzie są interpretowane.

Sekcja 2

SOCZEWKI

Soczewka działa poprzez równomierne załamanie światła i skupienie go na siatkówce, umożliwiając wyraźne widzenie obiektów. W przypadku obiektów w różnych odległościach soczewka może zmieniać swój kształt, aby ustawić ostrość w zależności od tego, w jakiej odległości się znajdują - jeśli obiekty są daleko, soczewka spłaszcza się, jeśli obiekty są blisko, soczewka staje się bardziej wypukła.

Soczewka jest również otoczona przez mięsień, który pomaga jej zmieniać kształt, kurczy się lub rozciąga w zależności od odległości od obiektu, na który patrzysz.

Kiedy masz presbiopię, tracisz elastyczność soczewki a mięśnie słabną. W rezultacie zdolność soczewki do zmiany mocy słabnie oraz tracisz ostrość wzroku na bliskich odległościach.

JAK DIAGNOZUJE SIĘ PRESBIOPIĘ?

Presbiopię można normalnie zdiagnozować podczas rutynowego badania wzroku - może ono obejmować sprawdzenie ostrości wzroku, możliwość dostosowania ostrości do różnych odległości oraz stanu mięśni oka i siatkówki.

BADANIA OCZU

Dorośli powinni rutynowo badać oczy co dwa lata, chyba że mają inne wskazania. Zwykle zajmuje to 20-30 minut w salonie optycznym i wymaga zbadania stanu naszego układu wzrokowego.

Optometrysta zapozna się z twoją historią medyczną i zapyta o wszelkie objawy, jakie u siebie widzisz i jak długo je zauważasz. Może również zadać ogólne pytania na temat twojego stylu życia, zdrowia i leków, które bierzesz.

ZROZUMIENIE PRESBIOPII

Optometrysta sprawdzi koordynację i ruch obu oczu, aby upewnić się, że współpracują ze sobą. Zweryfikuje czy Twoja akomodacja, czyli zdolność oka do przerzucania ostrości pomiędzy różnymi odległościami działa poprawnie.

Może również badać inne stany w zależności od dokumentacji medycznej i wieku - mogą to być jaskra (zmiany ciśnienia w oku, które mogą uszkodzić nerw wzrokowy) i retinopatia cukrzycowa (wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom cukru we krwi prowadzą do powstania nowych naczyń krwionośnych, co może powodować problemy ze wzrokiem).

Po sprawdzeniu stanu oczu zwykle przeprowadzany pomiar wady wzroku. Optometrysta sprawdzi Twoją wadę wzroku na dalekie, pośrednie i bliskie odległosci, a także ostrość wzroku. Jeżeli nosisz okulary lub soczewki kontaktowe, możesz zostać przebadany z nimi jak i bez nich.

Może też przeprowadzić dalsze badania w celu ustalenia dokładniejszego stanu Twojego wzroku lub ewentualnej potrzeby noszenia soczewek korekcyjnych.

JAK LECZYĆ PRESBYOPIĘ?

Ponieważ presbiopia jest stanem związanym raczej z soczewką niż z rogówką, laserowe leczenie oka zwykle nie jest skuteczne - zwykle leczy się je przez noszenie soczewek korekcyjnych, takich jak soczewki kontaktowe lub okulary. W przypadkach, gdy pacjenci nie tolerują soczewek korekcyjnych, można im zaoferować operację wszczepienia sztucznej soczewki.

SZKŁA KOREKCYJNE

Okulary korekcyjne działają poprzez skupienie światła bezpośrednio na siatkówce, zapewniając wyraźniejsze widzenie. Soczewki mają zwykle wypukły kształt, są grubsze w środku i cieńsze na krawędziach, ale grubość, krzywizna i waga zależą od stanu Twojego wzroku.

ZROZUMIENIE PRESBIOPII

Ponieważ prezbiopia jest chorobą związaną z wiekiem, objawy z czasem mogą się nasilać. Może to oznaczać, że siła zalecanych soczewek wzrośnie, dlatego ważne jest regularne badanie wzroku. Z wiekiem można także stać się krótkowzrocznym i dalekowzrocznym, a jeśli tak się stanie, możesz potrzebować kolejnej pary okularów. Możesz także kupić soczewki progresywne, które pomagają widzieć rzeczy w oddali, a także z bliska w jednej parze okularów.

Soczewki kontaktowe działają jak okulary, są jednak lżejsze i praktycznie niewidoczne. Mogą występować w różnych formach - niektóre są noszone tylko przez jeden dzień, a niektóre mogą być wyczyszczone i ponownie użyte. Optometrysta będzie w stanie Ci doradzić. Ponieważ soczewki są dyskretne, mogą być atrakcyjną opcją,  jednak również mogą zwiększać ryzyko infekcji oka, dlatego ważne jest utrzymanie ich higieny.

WYMIANA SOCZEWEK

Dla osób, którym przeszkadza noszenie okualrów lub soczewek konktaktowych, istnieje możliwość wymiany ludzkiej soczewki wewnątrzgałkowej na sztuczną (PRELEX). Po operacji możesz otrzymywać kortykosteroidy, antybiotyki lub sztuczne łzy.

Leczenie PRELEX jest nową formą leczenia presbiopii, dlatego niewiele jest dowodów na to, że jest bezpieczna w dłuższej perspektywie czasu – możliwe powikłania należy omówić z lekarzem.